Malta

Mdina

zdjęcia | komentarze

Mdina jest ufortyfikowanym miastem położonym niemal po środku Malty. Dzisiaj nazywana często Cichym Miastem, do czasu przybycia Joannitów była gwarną stolicą wyspy.

Mimo, że płaskowyż, na którym położona jest Mdina zamieszkany był już od czasów prehistorycznych, historia miasta zaczyna się wraz z przybyciem na wyspę Fenicjan około VIII wieku p.n.e.. Założone przez nich miasto o nazwie Maleth, zostało w 218 r. p.n.e. wraz z całą Maltą przejęte przez Rzymian i od tej pory nazywane (jak cała wyspa) – Melita. Rzymska Melita rozrosła się do rozmiarów trzykrotnie większych niż dzisiejsza Mdina, sięgając daleko na obszar współczesnego Rabatu.

W 60 r. u wybrzeży Malty rozbił się statek, na pokładzie którego znajdował się św Paweł Apostoł. Jak podaje tradycja św. Paweł przez 3 miesiące pobytu na Malcie mieszkał w grocie znajdującej się nieopodal kościoła św. Pawła w Rabacie. W tym czasie głosząc Słowo Boże wprowadził na Maltę chrześcijaństwo. Według tradycji uzdrowił ojca ówczesnego gubernatora wyspy Publiusza, który nawrócony na chrześcijaństwo został pierwszym biskupem Malty, a później biskupem Aten.

Z czasem w Melicie powstały wewnętrzne mury obronne i obszar miasta został zmniejszony. Mimo, że według tradycji uważa się, że stało się to w czasach panowania na Malcie Arabów, najprawdopodobniej mury te powstały w czasach bizantyjskich około VIII w. ze względu na rosnące zagrożenie ze strony arabskich najeźdźców. W 870 r. Melita została ostatecznie najechana przez Arabów i mimo, że obrona trwała prawdopodobnie od kilku tygodni do kilku miesięcy, miasto poległo i zostało doszczętnie zniszczone, a mieszkańcy zamordowani. Zaludniona przez społeczność muzułmańską i kompletnie przebudowana Melita zmieniła nazwę na Medina. Mimo prób odzyskania Malty ze strony Bizancjum, udało się to dopiero Rogerowi I, normańskiemu hrabiemu Sycylii, po krótkim oblężeniu w 1091 r.. Z czasem Malta została włączona do Królestwa Sycylii.

Kiedy w 1530 r. na wyspę przybyli rycerze Zakonu Szpitalników św. Jana, maltańska szlachta wręczyła Wielkiemu Mistrzowi klucze do Mdiny. Jednak zakon osiedlił się w Birgu i Mdina po wielu wielu stuleciach straciła status stolicy Malty. Zakonnicy dbając o obronność wyspy, około 1540 r., a później również w XVII w. rozbudowali mury obronne Mdiny. W 1693 r. Mdina wraz z jej normańską zabudową znacznie ucierpiała podczas potężnego trzęsienia ziemi, które dotknęło Sycylię i Maltę. Dało to impuls do odbudowy w stylu barokowym. Odbudowana została m.in. Katedra św. Pawła, powstała też nowa Brama Miejska.

Połączenie stylów normańskiego i barokowego dało miasto unikalny charakter. Najlepiej zwiedza się je błądząc zaułkami i wąskimi uliczkami, przy okazji szukając ciekawych detali architektonicznych, np. kołatek do drzwi o często naprawdę interesujących kształtach.

Położone na wzgórzu warowne miasto, widoczne z odległości wielu kilometrów, wygląda dostojnie i trochę bajkowo, przypominając przybyszom o długiej i zmiennej historii Malty.

 

Fotografie z Mdiny

Carly BB

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *