Polska

Biecz

zdjęcia | komentarze

Biecz jest obecnie niedużym miastem położonym w południowej części Polski na Pogórzu Karpackim, w obrębie Małopolski jako krainy historycznej. Współczesna nazwa miasta Biecz jest uproszczeniem pierwotnej Biejecz. Jednak różne jej formy pojawiały się na przestrzeni wieków, a najwcześniej już w XI wieku w dokumentach zakonu tynieckiego.

Biecz i jego okolice zamieszkiwane były już w okresie neolitu oraz kultury łużyckiej. W XIII wieku nieopodal obecnego centrum miasta powstał zamek. O znaczeniu osady świadczy nadanie jest praw miejskich (prawa magdeburskiego) w 1257 roku prawdopodobnie przez Bolesława Wstydliwego, potwierdzonych w 1363 r. przez Kazimierza Wielkiego. Miasto otoczone zostało murem obronnym. Pierwsze wzmianki o istnieniu murów pochodzą z 1399 r. kiedy to król Władysław Jagiełło zobowiązał okoliczną ludność do naprawy murów. W 1306 r. Biejecz stał się miastem królewskim. Znajdujące się w nim trzy zamki stanowiły rezydencje królewskie. Dzięki licznym przywilejom nadawanym przez Piastów i Jagiellonów miasto rozkwitało. Biecz był m.in. siedzibą kasztelanii, natomiast kiedy w drugiej połowie XIV wieku utworzony został powiat biecki, Biecz stał się również siedzibą sądu grodzkiego, ziemskiego oraz sądu wyższego prawa magdeburskiego (obok Krakowa i Nowego Sącza).

Korzystne warunki rozwoju miasta wynikały również z położenia na skrzyżowaniu dróg handlowych. Jednym z ważniejszych towarów było wino węgierskie. Już król Kazimierz Wielki zezwolił na wybudowanie dwóch piwnic na wino. Z biegiem czasu Biecz otrzymał prawo składu na wino węgierskie. Szczyt handlu tym towarem przypadł na XVI i XVII wiek.

Również rzemiosło w Bieczu rozwijało się bardzo prężnie. W najstarszej księdze sądowniczej z lat 1388-1398 wymieniono 34 zawody. W 1421 r. król Władysław Jagiełło pozwolił na zbudowanie w Bieczu na rzece Ropie szlifierni z obowiązkiem dostarczania 10 noży rocznie do kuchni królewskiej. Do bardzo rozwiniętych rzemiosł należały sukiennictwo i płóciennictwo. W XV i pierwszej połowie XVI wieku Biecz był na drugim miejscu w Polsce (po Brzezinach) pod względem produkcji sukna, a później płótna.

Biecz zaczął niestety podupadać od połowy XVII wieku, spustoszenia dokonał potop szwedzki, a także grasujące zarazy i pożary. Po zarazie morowej w 1721 r. w mieście pozostało 30 osób. Upadło całe bieckie rzemiosło.
Zupełny kres świetności miasta nastąpił wraz z I rozbiorem Polski. Biecz znalazł się w zaborze austriackim, zlikwidowano wówczas powiat biecki, sądownictwo grodzkie, miasto straciło status miasta królewskiego.

Ożywienie nastąpiło dopiero w dwudziestoleciu międzywojennym, po odzyskaniu przez Polskę niepodległości. Wówczas powstało m.in. Muzeum Ziemi Bieckiej.

Dzisiaj miasto zaskakuje przybyszów. Piękny ratusz z 1450 r. z wysoką wieżą czy fragmenty murów obronnych z basztami wprawiają w zdumienie. Co stało się z tak ważnym miastem, po którym zostały jedynie ślady dawnej świetności…

 

Fotografie z Biecza

Carly BB

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *